سفارش تبلیغ

پایه عکاسی مونوپاد
.

وبلاگ روستای فریازان ...تویسرکان...همدان faryazan

با تبریک فرا رسیدن بهار طبیعت و آغاز سال نو و آرزوی پیشرفت و توسعه ایران عزیز، اینک که در آستانه سال 1395 هستیم ، از درگاه خداوند منان سلامت و توفیق و بهروزی شما هموطنان عزیز و سرافرازی بیشتر ایران اسلامی را مسالت دارم.


 

 

 


[ دوشنبه 94/12/24 ] [ 10:9 صبح ] [ نویسنده : عباس عبدالمحمدی ] [ نظر ]

 

در اولین شب سرد و تاریک جُدی

که یزدان پاک

ازناچیزهای حریم پاک گیتی

میترا و فریماه را آفرید

شاهدخت هستی

دامن بانوی ستوده و حمیده را

سبز و پر نور کرد

تا در یلدای سیاره هجرت

به یمن آفرینش آدلیا

از ایزد سپاسگزاری کند

امشب در بزم دانه های زایش

ثُریا و دختران قبیله اش

 اختر و کوکب خانم

و چشمک پرانی نوه هایش

 ستاره و نجمه

انار رخشانه و هندوانه شوق

از پسران ثَری

هدیه می گیرند ؛

اینک بر کُرسی پارسیان

دختران حافظ

همنوا با آفتاب گردان و گردو

فال عشق

برای پسران سهراب می گیرند.

4sn6_1431618837148.jpg

دخترم آدلیای عزیز

تولد یکسالگی ات را بر یلدا نشینان زمین تبریک میگویم.


[ دوشنبه 94/9/30 ] [ 12:51 عصر ] [ نویسنده : عباس عبدالمحمدی ] [ نظر ]

عجب کیفی دارد که صبح اینقدر نازت را بکشند . سرسفره هم نیمرو با تخم مرغ محلی (( مرغ سیاه  کاکل قرمز ))  و نان شاطه فریازانی و سرشیر تازه و……خلاصه زندگی یعنی همین!…

1446374217269_isna-10.jpg

سرش را دزدکی از زیر لحاف بیرون آورد . درواقع به زور و ذلت.  یک چشمی‌از زیر لحاف نگاه کرد به پنجره. بعلــه!!
برف می‌آمد؛ آن هم چه جور!! اصلا انگار لحاف آسمان پاره شده بود و تمام پنبه ها داشت میریخت بیرون…

نا خودآگاه یاد پارو های ( عمو یکشنبه نجار و اسد مسلم و علی نجات و علی نجار ) افتاد. راستی چرا فریازان 4تا نجار داشت و یکیشون هم نمی تونست یه پاروی خوب  درست کنه . او که خودش بچه نجار بود فرق بین ( ورز و پارو ) رو نمی فهمید.لایه ی بیرونی  لحاف رو که در فضای اتاق کمی خنک تر از لایه داخلی آن که به سمت گرمای آتیش کرسی بود به صورتش مالید و یاد (مشهدی پنبه زن) افتاد .

همیشه آخرهای تابستان  بود که سرو کله اش پیدا می‌شد؛وسط حیاط با آن سرفه های کشدار و صدای بم و خشدارش  بساط پهن میکرد و دل و روده لحاف و تشک ها رو  را میریخت بیرون!  حالا نزن و کی بزن و ناخواآگاه می‌دیدی  که داری با آهنگش همصدا می‌خونی: زیپ زیپ لینگ لینگ؛زیپ زیپ   لینگ لینگ

 بالاخره  نفهمیدم  وقتی پنبه ها را میکوبد صدای  زیپ زیپ می‌آید یا صدای لینگ لینگ؛ خلاصه که تبدیل میشود به آهنگ شاد دوران جوانیت….و همیشه از پشت پنبه ها که  در هوا در پروازند او را می‌بینی که می‌نوازد.

نگاهش به  پنبه ها ست و لبخندی به لب داشت و با چشمان نیم بسته به محصول زیبای کارش چشم می‌دوخت

وسط کار ، مادر برایش با سینی روحی چائی می‌آورد و هله و هوله ای که او خستگی در کند؛ معمولا در چنین روزهائی کار بیخ پیدا می کردو ناهار هم حتما آبگوشت با گوشت گوسفندی که ما بچه ها با چوب لـَلــِه از قصابی( مرحوم حسن خان )و (مرحوم صادق شاکسی ) می خریدیم.
فکر کرد: لابد این هم رسمی ‌شده برای خانواده ها که این روز حتما عوگوشت ( آبگوشت بپزند.)! و این مشهدی بیچاره به تعداد روزهایی که  پنبه میزند آبگوشت می‌خورد؛ یا اگر بخواهی خیلی شاد فکر کنی، هم پنبه میزند و هم آبگوشت..!

مشهدی ناهار را که می خورد و چائی اش را هم نوش جان؛ کار را تمام میکرد؛ اگر حوصله ای برایش مانده بود در حالیکه داشت وسایل پنبه زنی را سوار بر دوچرخه اش میکرد رو به بچه ها که در حیاط بازی میکردند میکرد و میگفت : اولین برف که آمد یاد من هم باشید. از در که داشت بیرون میرفت این شعر را زمزمه میکرد که در راهرو  حیاطمان می‌پیچید و می‌شنیدی:
بر لحـاف فلک افتاده شـکاف
پنبه میبارد از این کهنه لحاف


باز با بدبختی چشمانش را باز کرد ودر دل دعا دعا کرد : کاش برف بند آمده باشد..  نه خیر؛!
غرغر کرد : نه خیر؛  این برف ول کن نیست.!

مادر از گوشه اطاق پای سفره صبحانه استغفراللهی گفت و با ملایمت گفت: ننه چش واز نکرده؛ ناشُـورکی ( نا شکری )  کردی و ِه برکت خدا؟؟

سلام ننه !  صووِت (صبح ات)  به خیر….

وخی شازده؛ وخی روله جو . وخی بسم الاه بو ( بسم الله بگو )  اگه بیداری بیخود نَـتَــپ زیر لحاف…  وخی تور مغ ورت دورُس کردم ( تخم مرغ برات درست کردم )….  روله وخی بخور قبراق  بشی بتونی بری سر بون ( پشت بام ) برف پارو کنی . بجنب که یه متر برف اِمووَه !


((هزار تا تخم مرغ و نیمرو و سر شیر و همه اونایی که آدم رو وسوسه خوردن میندازن نمی تونن منه از زیر لحاف کرسی گرم و نرم بیرون بکشن ؛ قربونت برم مادر من .

امروز جمعه است؛ اگه از آسمون مرغ هم به جای برف بباره، من یکی حالا حالاها از زیر این لحاف بیرون بیا نیستم  که نیستم!؛ تورو جون عزیزت  اصرار نکن. راستی بابام کجاست؟!!! ))


مادر در حالی که داشت زیر شیر سماور استکان کمر باریکی را با آب داغ سماور پر میکرد تا موقع چایی ریختن چایی اش سرد نشود و به قول خودش از دهن نیافتدجواب داد :

" داره جلوی راه پله ها را پارو میزنه  من میرم مبادا حیاط بخورم زمین… هی میگم مرد؛ نکن؛ کمرت میگیره ! ( نمیدونم این ننه ما چرا همه اش فکر کمر بابامون بود ) مگه به گوشش میره…گفتم پسرم بلند میشه یه دوتا پارو میزنه  تمیز میکنه.. حالا که  تو حیاط کار ندارم.  چه میدونم مادر؛ خودشو سرگرم میکنه اینجوری و یک محبتی هم میخواد به من کرده باشه.
پاشو مادر؛ پاشو دیگه  ببین بابات ( دووری نیمرو ( بشقاب نیمرو ) را گذاشته سر سماور داغ بمونه؛ بیچاره خودش هم نخورده تا با تو بخوره؛ گفت هر روز  که سر صبحانه این بچه را نمی‌بینم امروز لااقل با هم صبحانه بخوریم.
احساس کرد که باز داغ شده؛ و جملات آخری مادرش را نصفه و نیمه شنید؛ باز با گرمی‌لحاف و تشک  توی چورت رفته بود.

 

با خودش فکر کرد چقدر خوبه؛ چقدر مزه می ده این تشک گرم و نرم؛ دستش درد نکنه مشتی! چه تشکی زده واقعا  نرم و تپل؛ مثل یک مادر مهربون آدم را تو بغلش می گیره و ول نمیکنه و امان از این لحاف مگه میگذاره از دست تشک فرار کنم…یک غلط دیگه زد و باز خوابش برد….  توی خواب فکر میکــرد حتما الان بعد از اذانه و مادر و پدر نماز خوندند و زوده که بیدار شــم.  یک غلطی بزنم پا میشم…..زیپ زیپ لینگ لینگ زیپ زیپ لینگ لینگ……سعی کرد صدای پنبه زنی مشهدی را پیش خودش مرور کنه؛ به خودش گفت : اگر برف نمی‌آمد که اینقدر این تشک و لحاف نمی‌چسبید…….دیگه نفهمید به چی داره فکر میکنه به صدای ساز  پنبه زن؛ به گرمی‌لحاف و تشک؛ به بوی کله پاچه…….. به همان غلظت و گرمی‌آب کله پاچه دوباره سور خورد توی خواب  ناز…
: پدر جان؛ یک جمعه ات هم به ما نمیرسه؟ یک کله پاچه گرفتم تیلیتش  دل دشمن را نرم میکنه؛ در آر سرتو از زیر لحاف پدر صلواتی؛ کله سحر رفتم نان سنگک گرفتم با کله پاچه؛ پاشو مرد مومن بشین مردونه یک صبحانه بخوریم باهم…
مادر با مهربانی غرولندی کرد دلبرانه: وای یکجور باهاش حرف میزنه  انگار بچه 8 ساله است….بگو پاشه مرد گنده! یک صبحانه روز جمعه خوردن با ما که اینقدر فیس و افاده نداره…
از زیر لحاف نمی دید اما حدس میزد که الان حاج آقا قند در دلش آب شده و با لبخندی به گشادی تمام صورتش داره به مادر نگاه می کنه مادر که دیگر جوان نبود و پدر  او را حاج خانم صدا میزد در جمع؛ و در خلوت با نام کوچکش…
خدا لعنت کند این خواب را!…..گرم و نرم مثل چایی شیرین صبحانه؛  باز درون چشمش ریخت؛ فکر کرد راست می گن:  برف که می‌آد انگار آدم را به تشک می‌دوزند….

 

صدای رادیو تمام اتاق را گرفت؛ ناز کشیدن هم حدی داشت دیگر؛ معلوم بود کاسه صبر حاج خانم و حاج آقا سر آمده و با روشن کردن رادیو این را اعلام میکردند.اهل توپ و تشر رفتن نبودند؛ نه حالا که او بزرگ شده بود که در کودکی هم. با ایما و اشاره  هر توبیخی را به او می‌فهماندند و یک لنگه ابروی مادر و یک اخم پدر حساب کار را راست و حسینی به دستش میداد…

باز دوباره با زور و ذلت از لای سوراخ کوچکی که برای خفه نشدن از زیر لحاف درست کرده بود نگاهی به آسمان انداخت؛از لحاف پاره آسمان  یک ریــز برف مثل پنبه میبارید؛ عینهو وقتی که مشهدی پنبه ها را میزد  نرم و سبک؛! از دودکشهای بخاری خانه کناری که دیده میشد؛ دودی سفید و ملایم به هوا میرفت؛ و گرمای دلنشینی را به دلت راه میداد؛ هی دلت میخواست چنگ بزنی به لحاف و بچسبی این تشک  مهربان را…
نه خیر این برف ول کن نبود.. خدا را شکر که جمعه بود. به خودش گفت یعنی امروز که برف می‌آید؛ تاجی و برو بچه ها ناهار می‌آیند اینجا یا نه؟؟
: ((ننه جون خاله تاجی اینا امروز می‌آن فریازان؟))

تاجی خواهر کوچکش بود که چند سال قبل  ازدواج کرده بود و الان خونه اش توی پیلانگرگ دو روستا بالاتر از فریازان بود ؛ خاله تاجی خوش قد و بالا؛ زبر و زرنگ  و دست به کار خانه داری و مهمتر از همه با لبخندی ملیح همیشه در کنج لب. الان پنج تا بچه داره دوتا پسر و سه تا دوختر . دختراش همه ازواج کردند و رفتن  آپارتمان بخت .  پسری لاغر و غر غرو که از بچگی یه گوش درد شدید داشت و همه اش گریه میکرد . همه امامزاده ها تا شعاع سیصد کیلومتری تویسرکان رو گردونده بودنش تا بلکه درد گوشش بیفته . مثه مریضای سرطانی دکترا جوابش کرده بودن . رستم بی دلیل نبود که من بهش میگفتم . چون همه از دستش کلافه شده بودند. اگه توی یه لشکر میذاشتی برات رجز خوانی کنه مطمئن باشید لشگر حریف رو با گریه اش فراری می داد . بد مصب معلوم نبود گریه آدمه یا  گراز ؛
پیش خود تجسم کرد که اگر امروز بیارندش حسابی پنبه  لحاف رو بچپونه تو حلقش تا صداش بند بیاد ! ولی قبلش برم حیاط را پارو کنم!
حاج خانم و حاج آقا؛ آرام آرام حرف می‌زدند و گهگاهی می‌خندیدند و سئوال بی جواب با  بخار سماور به آسمان رفت….
یواشی نگاهی از لای لحاف به آسمان انداخت؛ پنبه های زده ی مشهدی از آسمان به زمین میریختند؛ زیپ زیپ  لینگ لینگ  زیپ زیپ  لینگ  رینگ……
باز این لحاف و این برف و این خواب؛ این خواب نازنین و گرم….
چه صفائــی داشت این بــازی خواب و بیداری؛ یا بیــدار خوابی؛ که نــه  خوابی و نه بیداری  ونه هوشیاری و نه بیــهوش؛ یک رفت و برگشتی بین خواب و بیداری! یه چیزی مثه یه قول  و وعده که  هنوز عملی نشده باشه..

 


 

بــا خودش فکر کرد: لابد هنوز برف می‌آد…مروت نبود این پیرمرد ( عمو یکشنبه )  بره پله هارو پارو کنه و من اینجا یه وری بخوابم….کاش یک کمی ‌صبور بود؛ خودم چاکرشم هستم؛ برای اینکه خوشحالش کنم تمام حیاط را یک پارچه پارو میکنم… خودش از فکر خودش خنده اش گرفت؛ حیاط  هم کم حیاطی نبود. وسط باغچه و حوض؛ از پله های اینطرف حیاط که پای راهرو جلوی اتاقها بود تا پله های اونور حیاط که آدم رو تا خونه تنوری بدرقه میکردن  که توش پر آرد و هیزم بود . چقدر توی این حیاط دویده بود و با بچه های فامیل بالا بلندی بازی کرده بود..چقدر توی این حوض وسط حیاط، هندوانه و خربزه هائی که حاج اقا  برای خنک شدن توی حوض انداخته بود به انتظار بخور بخورش نشسته بود و ورجه ورجه زده بود..فقط باید مواظب میبود ماهیهای قرمز مادرش صدمه نبینند. به نوعی با آنها هم دوست بود؛ وقتهائی که حوصله داشت پایش را میگذاشت روی پاشیر حوض  و بی حرکت می‌نشست.بعد از مدتی ماهیها آرام آرام می‌آمدند و دور پاهایش جمع می‌شدند و آرام آرام با لبهای نرمشان به پایش لب میزدند. مــزه مــزه میکردنــد؛ یکباردر کودکی  به مادر گفته بود؛ ماهیها به پایم نوک میزنند؛ مادر غش کرده بود از خنده. هنوز جوان بود و با لباسهای گل گلیش  هنــوز سرزنده  و با سلیقه .
مادر گفته بود: نوک نمیزنند مادر !! مگه مرغ انـد؟
"پس ایناچی کار می‌کنند ؟!!

"مادر فکری کرده بود و گفته بود : تو بانمکی روله ،  تورو مزه مزه می‌کنند.!! "

با خودش فکر کرد چه خوب شد حرف مادر را هفته پیش زمین  نینداخته بود و جلو جلو روی حوض را  یک کیسه کلفت کشیده بود. به قول مادر می‌گفت:  ((حوض که خودش یخ میزند؛ اگر کیسه نکشیم و چوب نچینیم روش؛ تمام پاشیر تا آخر زمستان ترک ترک میشه. تابستان بیچاره ایم )).  تازه برای شادکردن مادر؛ شیر لب حوض را هم با گونی حسابی تا خرخره بست و بنــد کرده بود یه درخت بید هم که کنار حوض وسط حیاط بود با گونی و جومه های پاره پوره از گزند ننه سرما حفظ  میکردیم. درخت بید رو  زمانی که داداش علی اکبر به اسارت عراقی ها در اومده بود بابا توی حیاط زده بود و تنه نحیفی داشت .
 

چشم باز کرد و با صدای بلند گفت : سلام به بابا و ننه خوب خودم ! و برای اینکه ببیند سمبه ناز کردنش چقدر پر زور است؛ کش و قوسی هم زیر  لحاف رفت. دیگر دلش غـش میرفت که با آنها ناشتائـی بخورد.آرام سوراخی از لای لحاف باز کرد که ببیند هنوز برف در کار است یا نه؟؟

…. از اطاق کناری صدائی گفت : سلام؛ صبح به خیر؛ بیدار شدی؟؟ چه عالی ؟!
(( امروز دوشنبه  است؛ داره برف هم می‌آد؛ کاش یه آش ترخینه بذاری دور همی با بچه ها بخوریم!  می‌چسبه، وخی! تنبلی نکن روله. 

با خودم گفتم اه  بازم آش ترخینه . اما حالا که بزرگ شدم . به شهر اومدم دلم یه ذره شده واسه آش سنتی ترخینه فریازان  ... همین چن روز گذشته که به روستا رفته بودم ننه گلاب کلی برامون ترخینه خشک گذاشت . امروز هم که این مطلب رو میزنم تهران داره برف و بارون قاطی با هم میاد . به قول فریازانی ها ( برفــَه لــَهــَــه )  .  عیال هم برامون آش ترخینه گذاشته که به یاد  زمستان قدیمای آبادی فریازان  دو کاسه ترخینه با همون طعم و مزه و به دور از همون احساس بچگی زدیم بر بدن... تازه می فهمم آش داغ ترخینه چه لذتی توی سرما داره.


هر چه زور زد بتونه زیر لحاف کرسی باز خوابش ببرد؛ نشد که نشد! ننه صنم خدابیامرز هم یادش اومد که میگفت : (( روله جون از خدا بخواه هر فصلی بازی خودش رو بکنه )) و من بعدها متوجه شدم که منظورش این بود که توی هر فصل ، عناصر اربعه باید طبق همون فصل برای چرخ زندگی همونی باشن که نیاز همون فصله .
با خودش گفت:  ای کاش برف ببــــارد؛ 

برف  برکت خـــداست.

 


[ دوشنبه 94/9/16 ] [ 9:39 صبح ] [ نویسنده : عباس عبدالمحمدی ] [ نظر ]

ترانه کبک های اورامان
مستی تذرو کوهساران
چپرهایی که پر از پچ پچ خرگوش های بلوغ اند
لالایی اساطیری دختران ایل
و تمام سیگنالهای بشری
همه و همه
حزن زمین را هم آوا می خوانند
اینک زنی تنها
بر آستانه سیاه چادر
انتظارش را بر کمرکش کوه می دوزد
آسمان از هیاهوی کوچ پر می شود
مژگان را خلوتیست با شورابه
و دو ستاره
هرشب درمردمک  کهکشان درد
سوسو می زنند
اینجا در انسداد جوی
بابونه ای زخمی
سکونتی ابدی دارد
او همسایه صحرایی است که
پر شده از وداع پوپک ها
کمی بالاتر در ملکوت عظیم
رد پای فرشتگانی پیداست
که به استقبال قبیله ای یتیم از زمین آمده اند.


[ یکشنبه 94/9/15 ] [ 10:52 صبح ] [ نویسنده : عباس عبدالمحمدی ] [ نظر ]

و اعداد هم با تبانی زمان تکرار می شوند

در برکه خیام

انعکاس قامت کوچک نُه و چهار

به پای نیلوفران آبی افتاده

و زمین خسته از نود و چهار بار زیارت نور

امروز درکاروانسرای بختم اتراق کرده

قصد دارد بی عروسک هایم

با من بازی کند

به مخازن بزرگ نور مشرقی ام

دست یازیده

درمعیت زنی اندوهگین

به عزای شادی هایم نشسته

مرا فاعل سوگ میخواهد

اینجا در فلات پارس بی مهری

در قصبه درد

زیر شلاق کدخدا

صدبار

زمین را در آغوش گرفتم

اما دخترکان مهتاب

فقط نظاره کردند

وبا خنجر لبخند

زخم باستانی ام را میکاوند.

 

سروده شد ؛ بتاریخ 4/9/94  که اعداد هم با تبانی زمان درد را تکرار میکنند.


[ چهارشنبه 94/9/4 ] [ 10:37 صبح ] [ نویسنده : عباس عبدالمحمدی ] [ نظر ]

به بهشت اگر رفتم

دوست دارم ؛

اسبی باشم چموش

یاغی و بازیگوش

فاقد زین و لجام

من مست بتازم

برکشتزاران و بر رود

آنجا که نه افیون است و نه درد

نه گرسنگی است و نه "نون"

نه کوه است نه "قاف"

نه "جیم" است و نه گاف

به بهشت گر بروم

بازی میکنم درآب

جاری میشوم در رود

پونه می شوم بر نهر

به بهشت اگر نروم

ترجیح می دهم

سوارکاری باشم اینجا

درصف عدالت خواهان قرن

تا تمام زمین را

با منجی بچرخم من

با ظلمت و با وحشت

با عقرب و کین

میخواهم هر روز سوار بر اسب

با جهل و با شیطان "بجنگم "

 از اسب اگر افتادم

می خواهم به بهشت برگردم

به بهشت اگر رفتم...

 


[ سه شنبه 94/9/3 ] [ 11:30 صبح ] [ نویسنده : عباس عبدالمحمدی ] [ نظر ]

من لرم

من از چنار تناور فریازانم

فسفر فصاحت بیانم

من نقل مناعت طبع تویسرکانم

سوار بر ارابه های حیقوق نبی

درکوچه باغ های فریازان

از قرون کلمات میگذرم

پای کوه سیاه می ایستم

از هزاره های فراموش شده

صداقت و پاکی قوم لر را

برایتان هجی میکنم

من الوندم

برادر دنا

پسر زاگرس ، نوه گودرز

برایتان یک بقچه توت

از باغ شعر میررضی آرتیمانی آورده ام

غزالی از غزل درخشان

پیش کش حضور منورتان مینمایم

من از کهن دژ هگمتانه

بر ستیغ مهد تمدن ایران زمین

لر بودنم را مینگارم بر گنجنامه

 

ادامه دارد...

 

شعر از عباس عبدالمحمدی

 

 

 


[ چهارشنبه 94/8/27 ] [ 10:36 صبح ] [ نویسنده : عباس عبدالمحمدی ] [ نظر ]

و قسم به

اوج ها و موج های بشر

به نبرد نابرابر داس ها و یاس ها

به درخاک افتادن تاک ها و پاک ها

به گپ های حرا

به شهادت

به حنا

به نخود

به فواصل بی بُعد

قسم به رنگ ها

به جنگ ها

که زمین از انسان

بر خود می لرزد

و این ترس همچنان

ادامه دارد...

 


[ سه شنبه 94/8/19 ] [ 5:21 عصر ] [ نویسنده : عباس عبدالمحمدی ] [ نظر ]

با سلام خدمت همه فریازانی های عزیز

وبلاگ هیئت ابوالفضل (ع) روستای فریازان توسط حجت الاسلام محمدحسین جلیلوند روحانی مستقر در روستا ایجاد شده است

از همه عزیزانی که عکس و یا دلنوشته ای در خصوص فعالیتهای فرهنگی و مذهبی از مراسمات فریازان در اختیار دارد دعوت به همکاری می شود.

 


[ شنبه 94/8/9 ] [ 4:1 عصر ] [ نویسنده : عباس عبدالمحمدی ] [ نظر ]

 

پدرم

تو درمزرعه بوسه 

زیر احساس چنار

شعرهای مرا شانه میکردی

 برایم بادام های عاطفه را

 با تلاوت انجیرها می چیدی

کاسه ناشتایی ام

از رَمّه های خودکفایی تو 

همیشه پر از بینش بود

لب که میگشودی

دستانم از آبیاری دعایت پرمحصول میشد

 دستان تو تَرَک خوردند

تا آب در دل ما تکان نخورد.

 


[ پنج شنبه 94/5/29 ] [ 8:11 عصر ] [ نویسنده : عباس عبدالمحمدی ] [ نظر ]
   1   2      >
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

فریازان یادمانی پرشکوه از هزاره‌های فراموش شده............. سرزمین‌ کوهستانی تویسرکان در دامنه کوه الوند (جنوب الوند) قرار دارد و کمی پائین تراز تویسرکان به فاصله 12 کیلومتر، بعد از عبور از روستاهای رودآور،جعفریه(دوقلعه)،قلعه شیخ،وآریکان ودرست روبروی روستای سهام آباد، روستای کهن و بزرگی وجود دارد به نام فریازان. در زبان محلی به فریازان ( پریازان ) هم می گویند. پریازان همواره یکی از نواحی پیدایش و گسترش فرهنگ و باورهای ایرانی بوده است. مردمان دلاور و باشهامت این روستای سرسبز وزیبا توانسته‌اند تا در طول تاریخ، فرهنگ و آیین‌ها و زبان خود را بهتر از برخی نواحی دیگر پاس دارند و کمتر در معرض دگرگونی‌های فرهنگی قرار گیرند. فرمانروایان قدرتمند و اصیل محلی نیز توانسته‌ بودند تأثیری چشمگیر در پاسداشت باورهای کهن داشته باشند و از همین روی است که خیلی از آداب و رسوم اصیل ایرانی در این روستا هنوز هم برجای مانده اند . نام‌های ایرانی و کهن روستا، کوه‌ها و رودها نیز نشانه‌هایی دیگر از گسترش فرهنگ ایرانی در این سرزمین بزرگ و پرافتخاری است که با طلوع خورشید از مشرق«الوند ایران» بر پیشانی این روستای کهن وباستان می‌درخشد. من آمــــــــدم به دنیا، دنـــیا به من نیامد من در میان اویم، اویی در این میان نیست
موضوعات وب
لینک دوستان
امکانات وب


بازدید امروز: 78
بازدید دیروز: 209
کل بازدیدها: 766439


برای دیدن عکسهای فریازان اینجا کلیک کنید


دریافت کد گالری عکس در وب

فال روزانه

.

دانستنی ها

دانستنی ها

.

کد جمله های دکتر شریعتی

کد جمله های دکتر شریعتی

کد صلوات شمار برای وبلاگ

مرجع کد آهنگ

مرجع کد آهنگ



کد جمله تصادفی

استخاره آنلاین با قرآن کریم

خرید هاست لینوکس
نایت اسکین-ابزار گوکل پلاس


داستان کوتاه

داستان کوتاه

آپلود نامحدود عکس و فایل

آپلود عکس

دریافت کد آپلود سنتر

آپلود عکس

آپلود عکس

طراحی سایت ارزان